domingo, 19 de abril de 2015

A culpa



Non puido ser, o programa de traballos que tiña preparado ate a chegada da Primavera non fun capaz de rematalo, os socalcos que tiña previsto plantar no Curro e no Fexaco, quedaron a espera do próximo ano. E a culpa  a ten unha nova viña que acaba de pasar a formar parte do meu pequeno proxecto, tres preciosos socalcos  de viña vella no Fexaco, xusto a carón das miñas. Non foi fácil o dar o paso cara adquirilas aínda que o interese pola miña parte era moito, pero o excelente estado dos pes destas vellas cepas , acabaron por dar o empurrón definitivo. Viña plantada no ano 1938, en portaenxertos  como o Jaque e Aramón, ca variedade , como non, Palomino e algunha Treixadura. No mesmo día que a comprei, xa estaba vendo nela, vellas cepas de Castes Tintas esquecidas, i esí a de ser. En tempo case record podei, mobilicei o chan , aporteille toxo compostado e preparado 500 como arrinque cara a recuperación da vida do solo, e reenxertamos. Forón 3 días de reenxerta con bastante bo tempo acompañando a Paco ,empezamos polas viñas dos Vidueiros e rematamos no Fexaco. Estou cansado, pero moi ledo.




No pudo ser, el programa de trabajos que tenía preparado hasta la llegada de la Primavera no pudo llegar a completarse, los bancales que tenía previsto plantar en O Curro  y Fexaco quedaron a la espera del próximo año. La culpa, una nueva viña que acaba de pasar a formar parte de mi pequeño proyecto, tres preciosos  bancales de viña vieja en el Fexaco, justo al lado de las mías. No fue fácil dar el paso para adquirirlas aunque el interés por mi parte era mucho, pero el excelente estado de los porta injertos de sus viejas cepas acabaron por dar le empujón definitivo. Viña plantada en el año 1938, en porta injertos  Jaque y Aramón, con las variedades  Palomino y alguna Treixadura. El mismo día que la compre ya estaba viendo en ella viejas cepas de variedades tintas  olvidadas, y así será. En tiempo record las pode, movilice el suelo , le aporte tojo compostado y preparado 500 en la búsqueda de una buena recuperación de la vida del suelo, y reinjertamos. Fueron 3 días de reinjerta con bastante buen tiempo acompañando a Paco, empezamos por las viñas de los Vidueiros y finalizamos en el Fexaco. Estoy cansado, pero contento.






Este socalco, o da cima, quedou para o ano que ven, e para non perder o costume da reenxerta.


Iste foi un dos motivos polos que decidín mercar a viña, pese a ter mais de 76 anos a grande maioria dos pes están perfectos.

Este fué uno de los motivos por los que decidí adquirir esta viña, pese a tener mas de 76 años la gran maioria de los portainjertos estaban perfectos.



                       Primeiro dos socalcos, eiqui enxertamos Espadeiro


Segundo dos socalcos que se compón de dúas alturas, nestas 4 filas, Tinto Serodio, o fondo agochado detras dos postes de pedra, pequeno bancal de Corbillón ( Cascón)

Paco, en plena intervención, sinceiramente, e un maestro.

 Deume pena non inxertar o último dos socalcos, pero ia ser demasiado atender tantos enxertos de unha vez durante o ano.

Me dio pena no injertar el último de los bancales, pero sería demasiado trabajo atender tanto injerto de una vez durante el año. 



 Agora estamos nos Vidueiros, mirando cara o Sur, neste primeiro bancal, o maís alto, Caiño Longo, no de abaixo, Caiño Redondo.

 Os Vidueiros de abaixo, eiqui novamente Espadeiro.

lunes, 23 de marzo de 2015

Xusto a tempo



Xusto a tempo, non me sobrou nin tan  sequera unha tarde, estes últimos 25 días mais que traballar estívenme explotando. Cando planifiquei os traballos de Inverno para este ano 2015 ,tratei de axustar algunhas das  cousas do programa de traballo da pasada campaña 2014, non cumpre recordar que levamos dúas colleitas moi malas en canto a cantidade, o tempo meteorolóxico xogou sempre na nosa contra, e estes axustes tiñan que ver sobor de todo ca poda e ca necesidade de retrasala o máximo posible. As floracións están sendo polo xeral moi irregulares, as choivas e fríos produciron nestas dúas últimas campañas que a colleita potencial despois da floración sexa moi o limite,  e dicir non temos case marxe para perdidas, que de seguro sempre se manifestan.  A poda planifiqueina coma sempre cas Lúas, e xogando tamén cos ciclos vexetativos das 17 castes que neste momento traballo, moi pouca poda en Xaneiro, e deixando o groso  das podas para Febreiro e Marzo, tratando de chegar as floracións con un tempo climático suave e con boa luz. Necesito arrincar con colleitas potencias despois de floración de aló menos 5000 kg por hectárea, para que na época de rebaixas ,sexan rebaixas e non liquidacións e poder quedar preto dos 4000 kg por hect. Pero todo ia mais ou menos ben , co tempo moi xusto pero tudo controlado, ate que entramos nos últimos días de Febreiro con temperaturas nas tardes por encima de 25º c. Entráronme as presas, vía día a día como inchaban as xemas, e a metade da poda sen  facer . Entón tocou correr, pero felizmente, como di  o André, foi todo dereitiño, onte  rematei a rodriga (ata), xa podo pensar en empezar a cortar herba e facer os traballos do chan.


Justo a tiempo, no me sobro ni tan siquiera una tarde, estes últimos 25 días mas que trabajar me estuve explotando. Cuando planifique los trabajos de Invierno para este año 2015, trate de ajustar algunas de las cosas del  trabajo de la pasada campaña 2014, no hace falta recordar que llevamos dos cosechas muy malas en cuanto a cantidad, el tiempo meteorológico jugo siempre en nuestra contra, y estes ajustes tenían que ver sobre todo con la poda , y la necesidad de retrasarla lo máximo posible. Las floraciones están siendo  por lo general  muy irregulares, las lluvias y fríos provocaron que las dos últimas cosechas en cuanto a su  potencial después de la floración este muy al límite, es decir , no tenemos casi margen para perdidas, que seguro se van a producir. La poda la planifique como siempre con las Lunas, y jugando con los ciclos vegetativos de las 17 variedades que de momento trabajo, muy poca poda en Enero y dejando el grueso de las mismas para Febrero y Marzo, tratando de llegar a la floración con un tiempo climático suave y con buena luz. Necesito arrancar con cosechas probables después de la floración de por lo menos 5000 kg por hectárea, para que en la época de rebajas , sean rebajas y no liquidaciones, y poder quedar cerca de los 4000 kg hect. Pero todo iba mas o menos bien,  muy justo pero controlado, hasta que llegaron los últimos días de Febrero con temperaturas en  las tardes por encima de los 25º c . Me entraron las prisas, veía día a día como hinchaban las yemas, y la mitad de la poda sin hacer. Entonces toco correr, pero felizmente como dice André, todo foi direitiño, ayer mismo acabe de atar, ya puedo pensar en empezar a cortar la hierba y hacer los trabajos de suelo.

 Firvidelas lista, agora esperar a que as cepas agromen (broten)



Da gusto ver tanta bicheria polas viñas, o malo e que os molestamos.

   Silveiriña no Fexaco, a verdade solo se  ven herbas, pero  se non as roubaron ei as están.

Socalco de Brancellao na Canda, eiqui cortei hoxe a herba

               
              Carabuñeira tamén noutro dos 5 socalcos da Canda.

                                            Caos, precioso.


E tempo de ir preparando algunhas das extraccións hidroalcohólicas, salgueiro(sauce) e allo( ajo)






                             Val de San Amaro, Campo Redondo


domingo, 15 de febrero de 2015

Cara atras



Mirar cara adiante, tentar cada ano, cada día, facer mellor as cousas, cada nova colleita mellor ca anterior, cada novo viño, novos  descubrimentos, pero todo iso non e posible se de cando en vez no volto a vista atrás. Mais ou menos sei cara onde vou, ou polo menos cara onde quero ir. Un domingo calquera coma hoxe, paro, fago reconto de cómo van os traballos ,  cómo se presentan as vindeiras semanas nas viñas, cal e punto do camiño no que me atopo despois de levar  maís de 14 anos traballando cas videiras, pois a cousa vai lenta, pero vai. No aprendizaxe esta a ilusión, i eu necesito moita ilusión, aprendo moitísimo das persoas, dos seus coñecementos , das súas experiencias, pero aprendo tamén, mirando cara os tempos pasados, o tempo e un saco sen fondo de sabidurias. Desta volta mergulleime nunha das maís fermosas ladeiras do Val de San Vicente a procura de ilusión, e viñen ven cargado dela. Xa tiña pisado polos seus camiños, pero este  domingo adentreime  nas súas entrañas, ate vin labregos e carreteiros cos seus xugos de bois carrexando pipas de viño pola verea cara A Ponte, mais penso que esto último foi unha ilusión óptica debido a botella de Issué 2012 que me zanpei na comida para ir vendo a súa evolución, por certo xa vai collendo forma. Nesta ladeira podemos ver o esquema físico (paisaxe ,construcións)e de concepción e posta en funcionamento dunha adega antes dos anos 50. Na parte superior da ladeira, monte baixo, toxo , xestas, carrascas ,sobreiros… fonte de nutrición para os chans das viñas, na parte media da ladeira, entre os 100 e 170 metros de altitude ,socalcos e maís socalcos de viñas, na parte baixa, xa mais protexida do sol, adegas, moitas adegas, neste caso  un grupo dunhas 23 adegas unidas por unha verea empedrada para permitir o paso dun carro.



Mais nesta pequena incursión tiven unha grande sorpresa, atopei nunha destas adegas, algo do que xa alguén que xa non está entre nos  me falara; un dos poucos lagares de pedra que quedaban sen desfacer,  e ademais ca prensa  formando todo un conxunto . A luz e moi escasa, xa que a adega esta semi enterrada, faltan as cubas , a lagareta e canastos da prensa, pero o demais está en perfecto estado, non costa imaxinar o duro e longo traballo nas adegas, non custa imaxinar o que para estes Vales da Arnoia significaban as palabras, viñas, videiras, uvas, Viño.

VEREA CHEGANDO O FONDO LA LADEIRA


Mirar cara adelante, intentar cada año, cada día, hacer mejor las cosas, cada nueva cosecha mejor que la anterior, cada nuevo vino, nuevos descubrimientos, pero todo eso no es posible si de vez en cuando  no echo la vista atrás. Mas o menos se cara a donde voy, o por lo menos cara a donde quiero ir . Un domingo cualquiera como el de hoy, paro, hago recuento de cómo van los trabajos, como se presentan las próximas semanas en las viñas, cual es el punto del camino en el que me encuentro después de llevar más de 14 años trabajando con las vides, pues la cosa va lenta, pero va. En el aprendizaje está la ilusión , y yo necesito mucha ilusión, aprendo muchísimo de las personas, de sus conocimientos, de sus experiencias, pero aprendo también, mirando cara a los tiempos pasados,  el tiempo es un saco sin fondo de sabiduría. Esta vez me buceé en una de las más hermosas laderas de Valle de San Vicente a la procura de ilusión , y vine cargado de ella. Ya tenía pisado por sus caminos, pero este domingo me  adentre en sus entrañas, hasta vi labregos e carreteiros cos seus xugos de bois, carreteando  toneles de vino por el camino cara A Ponte , pero pienso que esto último fue una ilusión óptica debido a la botella de Issué 2012 que zanpe en la comida para ir viendo su evolución, por cierto va cogiendo forma. En esta ladera podemos ver el esquema físico(paisaje, construcciones) y de concepción y puesta en funcionamiento de una bodega  antes de los años 50. En la parte superior de la ladera, monte bajo , tojo, xesta, carrascas, alcornoques … fuente de nutrición para los suelos de las viñas, en la parte central de la ladera, entre los 100 y 170 metros de altitud, bancales y mas bancales de viñas, en la parte inferior y mas protegida del sol, bodegas,  muchas bodegas aquí tenemos un grupo de unas 23 unidas por un camino empedrado para permitir el paso de los carros.
 
IMOS CARA AS ÚLTIMAS ADEGAS PRETO DAS VIÑAS

Mas en esta pequeña incursión tuve una agradable sorpresa, encontré en una de esas bodegas algo que una vez me comento una persona que ya no está entre nosotros ; uno de los pocos lagares de piedra que quedan en la zona sin deshacer, y además con la prensa formando un único conjunto. La luz es muy escasa, ya quela bodega está semienterrada, faltan las cubas, la lagareta y canastos de la prensa, el resto está en buen estado. No cuesta imaginar el largo y duro trabajo en las bodegas, no cuesta imaginar lo que para estos Valles de Arnoia significaban las palabras, viñas, cepas, uvas, Viño.

ÚLTIMAS ADEGAS
O MONTE QUERE ESCONDER O EXPLENDOR DESTAS TERRAS, DENTRO O LAGAR
LAGAR E PRENSA
PISÓN DE PEDRA
LAGAR E TRABE
MUROS E MAÍS MUROS
O SOL ENTRA CON FORZAENTRE AS ÁRBORES NESTA LADEIRA QUE MIRA CARA O SUR-OESTE
OS CARBALLOS HAN COIDAR DOS MUROS


lunes, 19 de enero de 2015

2015 .....



Rematou o período de Lúa descendente diste mes de Xaneiro, nestes 14 días  o igual que o pasado ano fomos podando aquelas  zoas con castes de ciclo longo e moi longo e tamén as viñas que non teñen orientación Sur,  esas quedan para as próximas Lúas. Tocoulle pois o Fexaco, todas as castes elí presentes, agás o Caíño da Terra, O Curro, e Os Casas. Nos primeiros días do mes fixemos tamén o augardente , aproveitei  ese tempo antes de comezar a poda para destilar, foron días de traballo e moito descanso . O lume ten efecto hipnótico  relaxante, obrígate a estar quieto , iso venme moi  ben, ademais chegaron os fríos e as xeadas neses días, estábase moi ben o lado da pota. O inicio do Inverno esta a ser frío e chuvioso, augura un bo ano, pero, igual se torce 13 e 14 foron moi torcidos. Xa co augardente da colleita 2014 empezamos a elaborar as extraccións hidroalcohólicas, o allo vai ser fundamental si temos un final de Primavera como o do pasado ano.
O MIQUIÑO DA CASA

Finalizo el periodo de Luna descendente de este mes de Enero, en estes 14 días al igual que la pasada campaña fuimos podando aquellas zonas con variedades de ciclo largo y muy largo y también las viñas que no tienen orientación Sur, esas quedan para las próximas Lunas. Le toco pues al Fexaco, todas las variedades allí presentes excepto el Caíño da Terra, O Curro,  e Os Casas. En los primeros días del mes hicimos también el aguardiente , aproveche ese tiempo antes de comenzar la poda para destilar, fueron días de trabajo y mucho descanso. El fuego tiene efecto  hipnótico ,relajante , te obliga a estar quieto, eso me viene muy bien , además llego el frio y heladas en esos días, se estaba muy bien al lado de la pota. El inicio del Invierno está siendo frio y lluvioso, augura un buen año, pero, igual se tuerce, 13 y 14 fueron muy torcidos. Ya con el aguardiente de la cosecha 2014 empezamos a elaborar las extracciones hidroalcohólicas , el ajo va a ser fundamental si tenemos un final de Primavera como el del año pasado.


TREIXADURA NO FEXACO

VAL DE SAN AMARO, FEXACO.



INVERNO, TEMPO PARA VER PASAR O TEMPO

EXTRACTO HIDROALCOHÓLICO DE ALLO

O CURRO