lunes, 23 de marzo de 2015

Xusto a tempo



Xusto a tempo, non me sobrou nin tan  sequera unha tarde, estes últimos 25 días mais que traballar estívenme explotando. Cando planifiquei os traballos de Inverno para este ano 2015 ,tratei de axustar algunhas das  cousas do programa de traballo da pasada campaña 2014, non cumpre recordar que levamos dúas colleitas moi malas en canto a cantidade, o tempo meteorolóxico xogou sempre na nosa contra, e estes axustes tiñan que ver sobor de todo ca poda e ca necesidade de retrasala o máximo posible. As floracións están sendo polo xeral moi irregulares, as choivas e fríos produciron nestas dúas últimas campañas que a colleita potencial despois da floración sexa moi o limite,  e dicir non temos case marxe para perdidas, que de seguro sempre se manifestan.  A poda planifiqueina coma sempre cas Lúas, e xogando tamén cos ciclos vexetativos das 17 castes que neste momento traballo, moi pouca poda en Xaneiro, e deixando o groso  das podas para Febreiro e Marzo, tratando de chegar as floracións con un tempo climático suave e con boa luz. Necesito arrincar con colleitas potencias despois de floración de aló menos 5000 kg por hectárea, para que na época de rebaixas ,sexan rebaixas e non liquidacións e poder quedar preto dos 4000 kg por hect. Pero todo ia mais ou menos ben , co tempo moi xusto pero tudo controlado, ate que entramos nos últimos días de Febreiro con temperaturas nas tardes por encima de 25º c. Entráronme as presas, vía día a día como inchaban as xemas, e a metade da poda sen  facer . Entón tocou correr, pero felizmente, como di  o André, foi todo dereitiño, onte  rematei a rodriga (ata), xa podo pensar en empezar a cortar herba e facer os traballos do chan.


Justo a tiempo, no me sobro ni tan siquiera una tarde, estes últimos 25 días mas que trabajar me estuve explotando. Cuando planifique los trabajos de Invierno para este año 2015, trate de ajustar algunas de las cosas del  trabajo de la pasada campaña 2014, no hace falta recordar que llevamos dos cosechas muy malas en cuanto a cantidad, el tiempo meteorológico jugo siempre en nuestra contra, y estes ajustes tenían que ver sobre todo con la poda , y la necesidad de retrasarla lo máximo posible. Las floraciones están siendo  por lo general  muy irregulares, las lluvias y fríos provocaron que las dos últimas cosechas en cuanto a su  potencial después de la floración este muy al límite, es decir , no tenemos casi margen para perdidas, que seguro se van a producir. La poda la planifique como siempre con las Lunas, y jugando con los ciclos vegetativos de las 17 variedades que de momento trabajo, muy poca poda en Enero y dejando el grueso de las mismas para Febrero y Marzo, tratando de llegar a la floración con un tiempo climático suave y con buena luz. Necesito arrancar con cosechas probables después de la floración de por lo menos 5000 kg por hectárea, para que en la época de rebajas , sean rebajas y no liquidaciones, y poder quedar cerca de los 4000 kg hect. Pero todo iba mas o menos bien,  muy justo pero controlado, hasta que llegaron los últimos días de Febrero con temperaturas en  las tardes por encima de los 25º c . Me entraron las prisas, veía día a día como hinchaban las yemas, y la mitad de la poda sin hacer. Entonces toco correr, pero felizmente como dice André, todo foi direitiño, ayer mismo acabe de atar, ya puedo pensar en empezar a cortar la hierba y hacer los trabajos de suelo.

 Firvidelas lista, agora esperar a que as cepas agromen (broten)



Da gusto ver tanta bicheria polas viñas, o malo e que os molestamos.

   Silveiriña no Fexaco, a verdade solo se  ven herbas, pero  se non as roubaron ei as están.

Socalco de Brancellao na Canda, eiqui cortei hoxe a herba

               
              Carabuñeira tamén noutro dos 5 socalcos da Canda.

                                            Caos, precioso.


E tempo de ir preparando algunhas das extraccións hidroalcohólicas, salgueiro(sauce) e allo( ajo)






                             Val de San Amaro, Campo Redondo


domingo, 15 de febrero de 2015

Cara atras



Mirar cara adiante, tentar cada ano, cada día, facer mellor as cousas, cada nova colleita mellor ca anterior, cada novo viño, novos  descubrimentos, pero todo iso non e posible se de cando en vez no volto a vista atrás. Mais ou menos sei cara onde vou, ou polo menos cara onde quero ir. Un domingo calquera coma hoxe, paro, fago reconto de cómo van os traballos ,  cómo se presentan as vindeiras semanas nas viñas, cal e punto do camiño no que me atopo despois de levar  maís de 14 anos traballando cas videiras, pois a cousa vai lenta, pero vai. No aprendizaxe esta a ilusión, i eu necesito moita ilusión, aprendo moitísimo das persoas, dos seus coñecementos , das súas experiencias, pero aprendo tamén, mirando cara os tempos pasados, o tempo e un saco sen fondo de sabidurias. Desta volta mergulleime nunha das maís fermosas ladeiras do Val de San Vicente a procura de ilusión, e viñen ven cargado dela. Xa tiña pisado polos seus camiños, pero este  domingo adentreime  nas súas entrañas, ate vin labregos e carreteiros cos seus xugos de bois carrexando pipas de viño pola verea cara A Ponte, mais penso que esto último foi unha ilusión óptica debido a botella de Issué 2012 que me zanpei na comida para ir vendo a súa evolución, por certo xa vai collendo forma. Nesta ladeira podemos ver o esquema físico (paisaxe ,construcións)e de concepción e posta en funcionamento dunha adega antes dos anos 50. Na parte superior da ladeira, monte baixo, toxo , xestas, carrascas ,sobreiros… fonte de nutrición para os chans das viñas, na parte media da ladeira, entre os 100 e 170 metros de altitude ,socalcos e maís socalcos de viñas, na parte baixa, xa mais protexida do sol, adegas, moitas adegas, neste caso  un grupo dunhas 23 adegas unidas por unha verea empedrada para permitir o paso dun carro.



Mais nesta pequena incursión tiven unha grande sorpresa, atopei nunha destas adegas, algo do que xa alguén que xa non está entre nos  me falara; un dos poucos lagares de pedra que quedaban sen desfacer,  e ademais ca prensa  formando todo un conxunto . A luz e moi escasa, xa que a adega esta semi enterrada, faltan as cubas , a lagareta e canastos da prensa, pero o demais está en perfecto estado, non costa imaxinar o duro e longo traballo nas adegas, non custa imaxinar o que para estes Vales da Arnoia significaban as palabras, viñas, videiras, uvas, Viño.

VEREA CHEGANDO O FONDO LA LADEIRA


Mirar cara adelante, intentar cada año, cada día, hacer mejor las cosas, cada nueva cosecha mejor que la anterior, cada nuevo vino, nuevos descubrimientos, pero todo eso no es posible si de vez en cuando  no echo la vista atrás. Mas o menos se cara a donde voy, o por lo menos cara a donde quiero ir . Un domingo cualquiera como el de hoy, paro, hago recuento de cómo van los trabajos, como se presentan las próximas semanas en las viñas, cual es el punto del camino en el que me encuentro después de llevar más de 14 años trabajando con las vides, pues la cosa va lenta, pero va. En el aprendizaje está la ilusión , y yo necesito mucha ilusión, aprendo muchísimo de las personas, de sus conocimientos, de sus experiencias, pero aprendo también, mirando cara a los tiempos pasados,  el tiempo es un saco sin fondo de sabiduría. Esta vez me buceé en una de las más hermosas laderas de Valle de San Vicente a la procura de ilusión , y vine cargado de ella. Ya tenía pisado por sus caminos, pero este domingo me  adentre en sus entrañas, hasta vi labregos e carreteiros cos seus xugos de bois, carreteando  toneles de vino por el camino cara A Ponte , pero pienso que esto último fue una ilusión óptica debido a la botella de Issué 2012 que zanpe en la comida para ir viendo su evolución, por cierto va cogiendo forma. En esta ladera podemos ver el esquema físico(paisaje, construcciones) y de concepción y puesta en funcionamiento de una bodega  antes de los años 50. En la parte superior de la ladera, monte bajo , tojo, xesta, carrascas, alcornoques … fuente de nutrición para los suelos de las viñas, en la parte central de la ladera, entre los 100 y 170 metros de altitud, bancales y mas bancales de viñas, en la parte inferior y mas protegida del sol, bodegas,  muchas bodegas aquí tenemos un grupo de unas 23 unidas por un camino empedrado para permitir el paso de los carros.
 
IMOS CARA AS ÚLTIMAS ADEGAS PRETO DAS VIÑAS

Mas en esta pequeña incursión tuve una agradable sorpresa, encontré en una de esas bodegas algo que una vez me comento una persona que ya no está entre nosotros ; uno de los pocos lagares de piedra que quedan en la zona sin deshacer, y además con la prensa formando un único conjunto. La luz es muy escasa, ya quela bodega está semienterrada, faltan las cubas, la lagareta y canastos de la prensa, el resto está en buen estado. No cuesta imaginar el largo y duro trabajo en las bodegas, no cuesta imaginar lo que para estos Valles de Arnoia significaban las palabras, viñas, cepas, uvas, Viño.

ÚLTIMAS ADEGAS
O MONTE QUERE ESCONDER O EXPLENDOR DESTAS TERRAS, DENTRO O LAGAR
LAGAR E PRENSA
PISÓN DE PEDRA
LAGAR E TRABE
MUROS E MAÍS MUROS
O SOL ENTRA CON FORZAENTRE AS ÁRBORES NESTA LADEIRA QUE MIRA CARA O SUR-OESTE
OS CARBALLOS HAN COIDAR DOS MUROS


lunes, 19 de enero de 2015

2015 .....



Rematou o período de Lúa descendente diste mes de Xaneiro, nestes 14 días  o igual que o pasado ano fomos podando aquelas  zoas con castes de ciclo longo e moi longo e tamén as viñas que non teñen orientación Sur,  esas quedan para as próximas Lúas. Tocoulle pois o Fexaco, todas as castes elí presentes, agás o Caíño da Terra, O Curro, e Os Casas. Nos primeiros días do mes fixemos tamén o augardente , aproveitei  ese tempo antes de comezar a poda para destilar, foron días de traballo e moito descanso . O lume ten efecto hipnótico  relaxante, obrígate a estar quieto , iso venme moi  ben, ademais chegaron os fríos e as xeadas neses días, estábase moi ben o lado da pota. O inicio do Inverno esta a ser frío e chuvioso, augura un bo ano, pero, igual se torce 13 e 14 foron moi torcidos. Xa co augardente da colleita 2014 empezamos a elaborar as extraccións hidroalcohólicas, o allo vai ser fundamental si temos un final de Primavera como o do pasado ano.
O MIQUIÑO DA CASA

Finalizo el periodo de Luna descendente de este mes de Enero, en estes 14 días al igual que la pasada campaña fuimos podando aquellas zonas con variedades de ciclo largo y muy largo y también las viñas que no tienen orientación Sur, esas quedan para las próximas Lunas. Le toco pues al Fexaco, todas las variedades allí presentes excepto el Caíño da Terra, O Curro,  e Os Casas. En los primeros días del mes hicimos también el aguardiente , aproveche ese tiempo antes de comenzar la poda para destilar, fueron días de trabajo y mucho descanso. El fuego tiene efecto  hipnótico ,relajante , te obliga a estar quieto, eso me viene muy bien , además llego el frio y heladas en esos días, se estaba muy bien al lado de la pota. El inicio del Invierno está siendo frio y lluvioso, augura un buen año, pero, igual se tuerce, 13 y 14 fueron muy torcidos. Ya con el aguardiente de la cosecha 2014 empezamos a elaborar las extracciones hidroalcohólicas , el ajo va a ser fundamental si tenemos un final de Primavera como el del año pasado.


TREIXADURA NO FEXACO

VAL DE SAN AMARO, FEXACO.



INVERNO, TEMPO PARA VER PASAR O TEMPO

EXTRACTO HIDROALCOHÓLICO DE ALLO

O CURRO

domingo, 14 de diciembre de 2014

Medrando (devagarciño)




Atrás xa queda a colleita 2014, duro ano, moi duro , e non hai mellor cousa para recuperar os ánimos, e as forzas, que ir visualizando proxectos  novos , ir xa bebendo na imaxinación os jrandes viños que han saír deses pequeñinos socalcos que nalgúns casos imos  recuperar e plantar noutros. Non o nego, son zoas como outras que xa traballo, duras, exixentes , todas as labores da viña teñen que ser feitas a man, con moito ríspeto e delicadeza, son fráxiles, mais son tamén cautivadoras, eiquí  e onde topamos o non limite do Ribeiro, eiquí topamos a verdade, que a Natureza non ten limite, o limite poñémolo nos.

                                             O CURRO


Os Vidueiros, zoa situada no Val de San Amaro, na mesma ladeira que Campo Redondo , pero nun dos pleques mais escarpados da mesma, idéntica orientación sur, chan  xa non de aluvión do Coto de Novelle(Campo Redondo)se non  granítico pero con moito contido en arxilas, o que o fai idóneo para castes de ciclo moi longo e que necesiten boa insolación. Nestes socalcos temos cepas moi vellas, vellísimas, case cadáveres retorcidas polo paso do tempo, mais unha grande maioría cuns pes e superficie radicular en perfecto estado. Na Primavera faremos unha reenxerta nestes 3 socalcos, seguiremos a recuperar o Verdello Antigo(caste branca) nun dos socalcos e nos outros poñeremos púas de Caíño Longo e maís Espadeiro do Ribeiro, tintas( o mestre Paco Rego non para de atopar vellas castes, i eu a enxertalas). Xa despois da  vendima  Adolfo e maís eu puxemos nestas viñas preparados de Ortiga, Consolda , Maria Thun e 500 para axudar a subir  a vitalidade destes chans pobres, pero nestas últimas semanas puxemos tamén toxo , fixen un acolchado para buscar durante o ano que ven un bo aporte de nitróxeno e carbono, fundamental para que a enxerta e posterior crecemento sexan óptimos.


OS VIDUEIROS



O Curro socalcos abandonados xa fai moito tempo , e que neste final de Verán recuperei  facendo desbroces e agora traballos no chan. Van ser dúas pezas máis nas que ei plantar portaenxertos, nos que logo se inxertara Brancellao.


       Levando toxo para os socalcos novos e tamén os vellos do Curro 
 
O Fexaco , tres pequeniños bancais de chan pedregoso, coio , xisto, moi interesante,situados entre a Tinta Amarela e o Caíño Bravo que reenxertamos o pasado Abril, ei por tamén portaenxertos para logo enxertar Espadeiro do Ribeiro. 
O SETE, PEQUENOS SOCALCOS NO FEXACO


 Atrás queda ya la cosecha 2014, duro año , muy duro, y no existe mejor manera de recuperar ánimos y fuerzas, que visualizar y crear proyectos nuevos, ir bebiendo en la imaginación los grandes vinos que pueden salir de esos pequeñitos bancales, que en algunos casos vamos a recuperar y plantar en otros. No lo niego, son zonas como otras que trabajo, duras, exigentes, todos los trabajos de la viña tienen que ser hechos a mano, con mucho respeto y delicadeza, son frágiles, pero también cautivadoras, aquí es donde nos encontramos con el no limite del Ribeiro,  aquí vemos la verdad, que la Naturaleza no tiene límite, el limite lo ponemos nosotros.
 
SUBINDO TOXO PARA OS VIDUEIROS

Os Vidueiros, zona situada en el Valle de San Amaro, en la misma ladera que Campo Redondo, pero en uno de sus plieques mas escarpados, idéntica orientación sur, suelo ya no de aluvión del Coto de Novelle, si no que granítico con mucho contenido en arcilla, ideal para  variedades de ciclo muy largo y que necesiten buena insolación. En estos bancales tenemos cepas viejas, viejísimas, casi cadáveres retorcidos por el paso del tiempo, mas una gran mayoría de ellas con unos pies y superficie radicular perfectos. En la Primavera haremos una nueva reinjerta en estos tres bancales, en uno de ellos seguiremos recuperando el Verdello Antiguo (blanca) en los otros dos Caíño Longo y Espadeiro do Ribeiro (tintas, el profesor Paco Rego no para de recuperar variedades antiguas, y yo a injertarlas). Después de la vendimia en estas viñas Adolfo y yo pusimos preparados de Ortiga , Consuelda, Maria thun y 500 para ayudar a subir la vitalidad de estos suelos muy pobres, pero en estas últimas semanas, puse en ellas acolchados de toxo (tojo) buscando un buen aporte de nitrógeno y carbono que le va a venir muy bien a la injerta y posterior desarrollo de la cepa.
 
OS VIDUEIROS

O Curro, viñas abandonadas hace muchos años, y que en este final de Verano recupere, desbrozando la maleza y trabajando el suelo ahora. Van a ser dos nuevas viñas en las que plantaremos portainjertos  en los que posteriormente injertaremos Brancellao.
 
NOVOS SOCALCOS NO CURRO

O Fexaco  ,tres pequeñitos bancales de suelo pedregoso, coios, xistos, muy interesante, situados entre las viñas de Tinta Amarela y Caíño Bravo que reinjertamos en Abril, voy a poner también portainjertos para luego injertar  Espadeiro do Ribeiro.

.

 O SETE, PEQUENOS SOCALCOS NO FEXACO